Niet meer achterom kijken.

Het regent 's ochtends pijpenstelen in Uwajima als ik een chat krijg van Robert-John. Robert loopt steeds twee dagen achter op mij, maar omdat ik met mijn nieuw verworven levensinzichten om de haverklap in koffiecafe's eindig, heeft hij mij ingehaald en staat zo ongeveer onder mijn raam bij een siupermarktje! Ik pak mijn boeltje, daal van mijn hedonistische olympus af en voeg me bij hem en James, een Australiër. Vanwege het weer blijven we een dag extra in Uwajima.
Omdat zij in de gratis pelgrimshut verblijven, besluit ik sportief te zijn en mij bij hen te voegen. Maar de sterren stoppen niet meer mij te belonen, want de pelgrimshut blijkt een huis te zijn! Een heel huis, gratis voor pelgrims! Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!
Als tegenprestatie - natuurlijk geheel vanuit altruïstische motieven - sleep ik de heren op mijn beurt mee naar Café Tao en ga me opnieuw te buiten aan patat met blauwe kaassaus, waar overigens - omdat ik het menu verkeerd las - een mega lap varken op ligt.

De volgende twee dagen trekken Robert en ik samen op en wat de eerste avond gebeurt is zo'n typisch voorbeeld van de magie van pelgrimeren.
Ons doel die avond is slapen in een officiële Henro rusthut, neergezet door de lokale overheid voor pelgrims. Er is verderop nog een hut, maar die staat in ons mapbook als regulier aangegeven en betekent meestal een overkapping met wat zit-units; geen plek om je slaapmat uit te rollen. Als we bij de officiële hut komen blijkt hij schoon en voorzien van banken om op te slapen. Maar.. hij staat naast een drukke snelweg en is tochtig. We zijn content, maar we besluiten 'voor de zekerheid' die reguliere hut even te checken. En dat besluit leidt van de ene verassing naar de ander.
Ten eerste staat die hut juist in een stille straat en is werkelijk über-fancy! Ik heb zoiets nog nooit gezien! Aan drie kanten beschut met een wand, een brede flonder om te slapen, bloemtjes, een tafeltje, foto's, het lijkt wel een mini-huiskamer.
Maar dan komt de eigenaar polshoogte nemen. De oude man raakt met Robert, die Japans praat, in gesprek. Dat loopt blijkbaar zo lekker dat we uitgenodigds worden om in een grote ruimte van zijn autobedrijf verderop te slapen! Heerlijk warm liggen we tussen wat losse rotzooi. We hebben een wc en water. Net bekomen van deze geste komt de volgende;  zijn vrouw trakteert ons op een overdadige maaltijd, met vlees, rijst en groenten.
Ik lig 's avonds in mijn rugzak bij te komen en fantaseer over die tochtige hut waar we bijna bleven. Zo kun je in het leven een steenworp verwijderd zijn van puur geluk, maar het nooit aanraken als je geen actie onderneemt..

De volgende dag lopen Robert en ik kwijlend op straat.
Wat is er aan de hand?
We hebben in ons mapbook een Mac Donalds gezien bij onze slaapplek. De combinatie vroege aankomst slaapplek - het is pas elf uur in de ochtend -  en Mac Donalds heeft een motiverende invloed op onze slijmvliezen. De Mac Donalds blijkt omringd door grote supermarkten, badhuizen en.. een bioscoop. We kijken elkaar stralend aan: dit wordt een 'westerse dag'; hamburger, friet en Hollywood!'.
's avonds zitten we na een matige Tom Hanks en stukken gefrituurde aardapppel tussen de kiezen bijzonder verzadigd in de slaaphut van een tempel. Niks mis met rijst, rijst en nog eens tempels, maar ik heb af en toe zetmeel en entertainment nodig!
De volgende dag gaan Robert en ik weer onze eigen weg. Ik ben blij alleen te zijn. Robert en ik hadden het erg gezellig, maar mijn' proces;, whatever it may be, zuigt mij steeds weer naar de eenzaamheid.

Na het kleine stadje Utchiko volgt de route een slingerende weg door een vallei richting het hooggebergte. De weg is niet opwindend; slechts hier en daar een gehuchtje aan de diep in de vallei snijdende rivier die de weg volgt. Het is deze weg waar ik al dagen tegen op zie. Drie jaar geleden overviel me hier een enorme vermoeidheid. Ik haalde het dorpje Owa, dat het begin van de schitterende route door de bergen betekent, echt maar ternauwernood en viel dood neer in een hotel. Het was de reis van veel innerlijke strijd en woede en in combinatie met die medogeloze twintig kilometer slingeren dwong me dat op de knieen. Omdat ik begin te beseffen dat ik niet meer voor afzien ga, maar voor genieten, loop ik de vallei in, wachtend op een bushalte.
Na een nacht regen is het opgeklaard en in de frisse kou van de vroege ochtend prikkelt een beginnende zon mijn huid. Ik zie hoe mooi de boerderijen in het mistige licht staan, ruik de bloemen en voel me klein door die berghellingen die machtig afsteken tegen de kraak-heldere hemel.
'Is dit die sombere weg van toen?' vraag ik me af. 'Het is juist een heerlijke route!. En ik voel me vitaal en vrolijk!'
Het valt me weer op hoe veel van mijn herinneringen aan mijn vorige tocht niet blijken te kloppen met de beleving van deze tocht. En de simpelste der simpele cliches komt bij mij binnen en ontsteekt een helder licht alsof ik opnieuw geboren word. Namelijk deze:
Ingmar, jij kijkt op tegen een situatie vanwege ervaringen uit het verleden. Je bent bang door een herinnering, niet door wat er nu gebeurt. Je denkt in het algemeen dat als iets in het verleden niet lukte dat dat nu ook niet lukt. Maar dat is onzin. Omstandigheden veranderen, jij verandert, dus ook mogelijkheden. Kijk vooruit waar je hart naar uitreikt en niet meer achterom waar je denken zich op richt.

...Kijk niet meer achterom...

Ik loop Owa binnen en eet noodles bij een roadstation. Ik weet dat er iets belangrijks is gebeurd. Maar de consequenties van die openbaring krijgen pas veel later hun betekenis en richting.

Alsof de natuur mij wil leren dat alles een antipode heeft, word ik in het hooggebergte juist teleurgesteld omdat het diepe, mysterieuze gevoel dat ik drie jaar geleden in de natuur en bij de tempels had, nu helemaal ontbreekt. Maar waar ik vorige keer het nabijgelegen bergdorpje Kuma Kogen een saai dorpje vond, vind ik het nu opeens supergezellig. En Garden Times - een soort Miss Marple hotel waar ik per ongeluk tegenaan loop - steelt helemaal mijn hart. En ja, Kuma Kogen is een klein rot-gehucht op weg naar de grote stad Matsuyama, maar what the hack; je vind het leuk hier? Nou, dan blijf je toch gewoon twee nachten!
's Avonds loop ik op straat in het stille dorp en voel me zo vrij!! Een behaaglijke koelte vanuit de bergen veegt aangenaam over me heen. En Ik voel me aangeraakt door iets dat ik helemaal zelf heb toegelaten.

Na een heerlijke tijd in Kuma Kogen en twee dagen dalen vanuit het hooggebergte naar de hoofdstad van Ehime, Matsuyama, ben ik in een totale vertraging terecht gekomen. Ik overweeg zelfs dat ik de pelgrimage niet hoef af te maken. Waarom zou dat namelijk moeten? Iemand een goed argument? Nee dus!
Maar langzaam de grote stad inlopend overvalt me wederom die waanzinnig fijne en relaxte sfeer van Matsumaya. En ik besluit vier nachten in mijn ievelingsstad te blijven, want ik weet van de vorige keer dat ik me nergens op Shikoku zo thuis voel als op deze heerlijke plek!
Wat ik nog niet weet is dat er een nacht bijkomt.
Omdat ik mijn mapbook uit mijn sokken moet peuteren.